Reflecteren moet je leren

Het is september; de scholen zijn weer gestart, GTST is weer op tv, de wintercollectie hangt weer in de winkels en de kantoren lopen weer vol. Langzamerhand maakt de euforie van de zomer plaats voor de hectiek van de dag. De agenda’s lopen vol, net zoals de metro’s en de snelwegen. Kijkend naar mijn agenda zie ik een omgekeerde realiteit. Mijn agenda begint leeg te raken op wat afrondende taken en afspraken na. Nog een eindevaluatie, een training, een etentje en dan drie weken grote leegte: Ik ga op vakantie!

Rondkijkend in mijn appartementje zie ik stapels papieren, halflege koffiemokken, lege blikjes cola en kleren die nodig gewassen moeten worden. Het is overduidelijk, de ravage in mijn appartement onderschrijft het, de laatste weken is er hard gewerkt. Het werken naar een deadline is heerlijk; het blijft voelen als een spannende wedstrijd waarin je alles moet geven om die winst te pakken.. en dan opeens is de wedstrijd afgelopen; handen schudden, bedankjes over en weer, je levert je pasjes in en loopt naar buiten, beseffende dat dit hoogstwaarschijnlijk de laatste keer was. Dit klinkt misschien heel dramatisch, maar dat is het absoluut niet. Je taak is volbracht, je hebt hetgeen (en waar mogelijk meer) gegeven waar de opdrachtgever om vroeg. Mijn ongeduld maakt ook dat ik, op het moment dat schuifdeuren naar buiten voor de laatste maal opengaan, denk aan mijn volgende opdracht. STOP! Daar stap ik in mijn bekende valkuil: Ik wil te snel. Dit is het moment om te reflecteren, je successen te vieren en je leermomenten nog eens door te lopen. De auto terug naar huis is het perfecte moment om dit even kort te doen, maar na 5km ben ik alweer bezig met de toekomst. Sommige trekjes zijn toch hardnekkiger dan gedacht. Gelukkig worden wij in dit programma geholpen om te leren reflecteren en zijn er genoeg momenten ingebouwd met je coach, counselor en opdrachtgever die ons hierin de handvatten aanreiken.

Maar toch het is blijft iets wat ik in mijn systeem wil krijgen. Vooruit willen is goed, maar daarbij hoort  ook de rust om die blik over je schouder te werpen. Hoewel de sneltrein je sneller van A naar B brengt, laat een stoptrein je immers meer plaatsen zien. Af en toe een pas op de plaats is daarom gepast.
Maar nu eerst de afwas, voordat mijn koffiemokken gaan wandelen. Ik denk dat Indonesië namelijk voldoende rust biedt om met mijn nu nog witte voetjes in het zand te reflecteren op mijn eerste jaar bij Boer & Croon.