Lessen uit het verleden, voor later

Gisteren was de laatste dag dat ik voor een opdracht in Groningen woonde. Voor mij was het even terug zijn op m’n oude vertrouwde stek. Voordat ik op pad ging om met wat vrienden te gaan eten ging ik eerst nog even bij m’n oude buren langs. Een bejaard echtpaar waarmee we altijd prettig contact hebben gehad. (Mijn huisgenoten en ik reden ze wel eens ergens heen of hielpen ze met klusjes, terwijl omgekeerd elk stuk gereedschap wat ze hadden op een gegeven moment bij ons lag.)

Het begint met het (inmiddels alweer een jaar lang) vaste ritueel: ‘hoe zat dat ook alweer met je werk?’ ‘Oh ja, Boer & Croon, en ben je daar nou advocaat?’ ‘Oh nou dat geeft toch niks!?’

Na mijn werk kort doorgesproken te hebben gaat het over de carriere van mijn oude buurman. Nooit een school afgemaakt en toen voor zichzelf begonnen. Alleen met een fiets en 75 gulden. Meubels maken, stofferen, hard werken. Met twee matrassen op de fiets de Laan van Meerdervoort af, ‘netwerken’ bij de spoorwegovergang, doorzetten. In de loop van het verhaal komen ‘Gerrit de klauwer’, ‘Witte Willem’, ‘Dikke Mona’ en andere illustere figuranten van ’s-Gravenhage uit de jaren 50 voorbij. Hij vertelt tot aan de tijd wanneer hij zijn eigen meubelfabriek had! ‘Met een schoorsteen tot in de wolken!’ vult zij aan. ‘Maar hoe gaat dat nu eigenlijk met beginnen met werken?’

Ik denk terug aan vorige week, toen het Talent Event bij ons op kantoor was. Vier teams met universitaire toptalenten die heel wat gezelligheid naar de Amstelveenseweg brachten. De studenten worden getest met pittige cases en het geven van presentaties, maar ondertussen krijgen ze de kans om eens goed om zich heen te kijken om te zien wat past. Net zoals bij veel onderdelen van ons Young Executive programma is het vooral leerzaam en gezellig. Praten over YE zijn kan tijdens de lunch, de borrels en natuurlijk bij het bowlen. Anticiperend op fronsende blikken van mijn oude buren vertel ik er maar gelijk bij hoe waardevol het is om zo’n goede band met je collega’s te hebben, waarbij je elkaar helpt en veel van elkaar leert. Hoewel ik er zelf sterk in geloof klinkt het geheel toch hol naast het verhaal van een jonge man die ploetert op het maken van manden, zonder daarbij de middelen te hebben om zijn eigen jas te repareren.

‘Goh dat kan minder, lijkt mij lang niet gek’, is de (voor Groningse begrippen zeer) positieve reactie van mijn buurman. Hij illustreert de waarde van over de breedte ervaring op doen en al werkend leren met de rest van zijn verhaal. Helaas is het niet lang goed gegaan met de fabriek. Het harde werken is er altijd ingebleven, maar altijd op de werkvloer. Boekhouden was niets voor mijn buurman, waar zijn boekhouder gruwelijk misbruik van maakte. De fabriek ging verloren en hij was terug bij af.

Met veel omzwervingen, naast meubels ook handel in kunst, muziekinstrumenten en vastgoed en reizen over de hele wereld is het toch goed gekomen, vertelt mijn buurman, terwijl hij letterlijk tevreden terugkijkt. Met doorzettingsvermogen en durf kunnen mensen bergen verzetten. Zelf zal ik wellicht ook ooit een onderneming op willen zetten, maar als het even kan dan pak ik daarvoor nog wel een training finance mee!